Poesía en zapoteco

Como mis manos antes de orar

la arena del desierto pule tus senos,

las estrellas son aretes en la oreja del cielo y

tus ojos: maíz de palma que el viento secó

envueltos en muselina negra.

Piedra que bajó de donde es tierno el mundo:

nadie gira alrededor tuyo. 

Gunaa

Sica rutaagua’ batanaya’

ora chi guunda’ ndaaya’

sacaca bi rundubi guiropa xhi’dxu’,

ca beleguí randa diaga xaibá’

ne  guielulú’: chupa xuba ziña ni bicuiidxi bi yooxho’

renda ti lari yaase’ ne nalase’.

Guie biete ra narini’n guidxilayú:

Guiruti rudii bieque ra nexhelú’. 

Related posts

XII FIESTA DE LAS CULTURAS INDÍGENAS, PUEBLOS Y BARRIOS ORIGINARIOS DE LA CIUDAD DE MÉXICO CELEBRA LA DANZA MAZAHUA: MEMORIA, IDENTIDAD Y TRADICIÓN COMUNITARIA

MUSEO ARCHIVO DE LA FOTOGRAFÍA IMPARTIÓ TALLER : “CIANOTIPIA DESDE EL ARCHIVO”

MX NUESTRO CINE CELEBRA EL DÍA NACIONAL DEL CINE MEXICANO CON PROGRAMACIÓN ESPECIAL