Poesía en zapoteco

Como mis manos antes de orar

la arena del desierto pule tus senos,

las estrellas son aretes en la oreja del cielo y

tus ojos: maíz de palma que el viento secó

envueltos en muselina negra.

Piedra que bajó de donde es tierno el mundo:

nadie gira alrededor tuyo. 

Gunaa

Sica rutaagua’ batanaya’

ora chi guunda’ ndaaya’

sacaca bi rundubi guiropa xhi’dxu’,

ca beleguí randa diaga xaibá’

ne  guielulú’: chupa xuba ziña ni bicuiidxi bi yooxho’

renda ti lari yaase’ ne nalase’.

Guie biete ra narini’n guidxilayú:

Guiruti rudii bieque ra nexhelú’. 

Related posts

MUSEO DEL TECPAN DEVELA CÓDICE DE TLATELOLCO DONADO POR LA SECRETARÍA DE CULTURA DE LA CIUDAD DE MÉXICO

“LA CIUDAD DE LOS CUATRO MUNDIALES” REVIVE LA MEMORIA FUTBOLERA DE MÉXICO EN ÁGORA, GALERÍA DEL PUEBLO

CUÍCATL: LA CIUDAD QUE SUENA LLEVA CONCIERTO DE AMANDITITITA A LA ALAMEDA SUR