Poesía tzeltal

Se imagina el hombre a la mujer

Flor herencia de bosque;
tu cabello es brisa de montaña
que desata mi corazón al viento,
es alba tu presencia de luna
en mi callada soledad

Eres simple como el agua,
Ahogas la materia de mi sangre,
Sediento de querer mi cuerpo,
Acercas a mi pecho lo eterno.

Ya snop winik te ants

Lum k’inal winik,
tulan ak’ab ta spikel te k’ajk’al,
ja’atme ta sti’ kej,
smaklinteswanej jkuxlejal.

Te asit
ya smajon bit’il ijk’ al tokal,
ya jk’an ak’ab tas tan ko’tan
yu’un jich ya wa’ay te ayat ta jbak’etal.

Fragmento extraído de Juan Álvarez Pérez, Lubenix te ch’aben. Se ha cansado el silencio, CONACULTA, 2011.

Related posts

LA JOYA DE CADA SEDE EN LA EDICIÓN 54 DEL FESTIVAL INTERNACIONAL CERVANTINO

Pluralismo jurídico, interculturalidad y protesta serán también objetivos de la MEGALENDA número 17 en la CDMX.

ALDEA GLOBAL CIERRA CON CASI 3 MILLONES DE VISITANTES EN CHAPULTEPEC