Poesía tzeltal

Se imagina el hombre a la mujer

Flor herencia de bosque;
tu cabello es brisa de montaña
que desata mi corazón al viento,
es alba tu presencia de luna
en mi callada soledad

Eres simple como el agua,
Ahogas la materia de mi sangre,
Sediento de querer mi cuerpo,
Acercas a mi pecho lo eterno.

Ya snop winik te ants

Lum k’inal winik,
tulan ak’ab ta spikel te k’ajk’al,
ja’atme ta sti’ kej,
smaklinteswanej jkuxlejal.

Te asit
ya smajon bit’il ijk’ al tokal,
ya jk’an ak’ab tas tan ko’tan
yu’un jich ya wa’ay te ayat ta jbak’etal.

Fragmento extraído de Juan Álvarez Pérez, Lubenix te ch’aben. Se ha cansado el silencio, CONACULTA, 2011.

Related posts

LA CALLE COMO LIENZO: INAUGURA SECRETARÍA DE CULTURA CAPITALINA MURALES HECHOS POR MUJERES EN LA EMBLEMÁTICA COLONIA GUERRERO

EL CANAL DE LAS CULTURAS DE MÉXICO CELEBRA EL DÍA INTERNACIONAL DE LA LENGUA MATERNA

FIRMAN SECRETARÍAS DE CULTURA DE LA REGIÓN CENTRO DE MÉXICO CONVENIO MARCO DE COLABORACIÓN