Poesía tzeltal

Se imagina el hombre a la mujer

Flor herencia de bosque;
tu cabello es brisa de montaña
que desata mi corazón al viento,
es alba tu presencia de luna
en mi callada soledad

Eres simple como el agua,
Ahogas la materia de mi sangre,
Sediento de querer mi cuerpo,
Acercas a mi pecho lo eterno.

Ya snop winik te ants

Lum k’inal winik,
tulan ak’ab ta spikel te k’ajk’al,
ja’atme ta sti’ kej,
smaklinteswanej jkuxlejal.

Te asit
ya smajon bit’il ijk’ al tokal,
ya jk’an ak’ab tas tan ko’tan
yu’un jich ya wa’ay te ayat ta jbak’etal.

Fragmento extraído de Juan Álvarez Pérez, Lubenix te ch’aben. Se ha cansado el silencio, CONACULTA, 2011.

Related posts

ALDEA GLOBAL CIERRA CON CASI 3 MILLONES DE VISITANTES EN CHAPULTEPEC

SECRETARÍA DE CULTURA CAPITALINA, FIDEICOMISO Y AUTORIDAD DEL CENTRO HISTÓRICO INAUGURAN “TENOCHTITLAN A 700 AÑOS DE SU FUNDACIÓN” EN EL MUSEO ARCHIVO DE LA FOTOGRAFÍA

FARO TLÁHUAC CELEBRA 20 AÑOS DE SINERGIA, RAÍCES QUE ENTRELAZAN, CULTURA QUE FLORECE